Precies waar ik nu ben begin ik met schrijven.
Al een flinke tijd ben ik onderweg naar.. ja waar naartoe eigenlijk?
Naar het delen van inzichten, een nieuwe kijk, een nieuw paradigma en perspectief op hoe onze ervaring van moment tot moment tot stand komt.
Naar het vinden van precies de juiste woorden.
Naar het verwoorden van hetgeen ik kan ervaren als frisse wijsheid. Als nieuw inzicht.
Sinds er twee jaar geleden een nieuw paradigma op mijn weg kwam, heeft dit bij mij persoonlijk en in mijn werk als psycholoog zoveel doen kenteren, dat ik hier graag over wil delen. Het zijn de drie principes, waar Sydney Banks, in 1973 over schreef, na ervaringen van inzicht.
En op de een of andere manier lijk ik in het delen van mijn inzichten in teksten of andere uitingsvormen steeds vast te lopen. Ik vind het moeilijk de juiste woorden te vinden, de juiste toon ook.
Mijn denken kijkt kritisch mee, en heeft veel commentaar op hetgeen ik schrijf. Het lijkt me niet te lukken om een tekst af te maken, en het daadwerkelijk ‘naar buiten’ te brengen.
Zo ben ik al met verschillende E-books begonnen, die nog niet af zijn gekomen. Ik wilde iets schrijven over dit nieuwe paradigma en mijn denken bracht mij ertoe om ‘bij het begin te beginnen’ en zodoende was ik ineens bezig om de geschiedenis van de hele psychologie en filosofie beknopt weer te geven. (!) Om zo ook eerdere paradigmabeschuivingen te belichten. Om een context te geven, een historische context, aan mijn ervaringen en inzichten.
Ook begon ik al meerdere teksten over mijn eigen ervaringen, teksten over inzicht, ideeen voor workshops, webinars, stiltedagen. En niks is nog ‘naar buiten’ gebracht door mij.
Toch zijn deze stappen niet voor niks. Zoals ik er nu naar kijk, is dit kennelijk mijn stroom en hoe het bij mij kan werken. Er vormen zich allerlei nieuwe en frisse ideeën, en ergens strandt mijn plan om ‘er wat mee te doen’. En mijn denken vindt dat wel een probleem, want komt er dan ooit iets af? Kennelijk is dat wat er mee moet, het moet een einddoel hebben, en een af product worden. Wat door anderen gelezen of bekeken kan worden.
Nou moet ik zeggen dat ik ook schroom voel. Schroom over hoe anderen het zullen ontvangen, wat ze ervan zullen vinden, of ze er ‘iets’ mee kunnen. En die schroom geeft weer meer voer voor mijn kritische denken. Want wie ben ik om … En zodoende heb ik tot nu toe, behalve een podcast, nog niks gepost of op een andere manier naar buiten gebracht. En dat geeft wat frustratie merk ik. Alsof er iets in mij niet kan doorstromen. Zoiets.
Er is namelijk wel een urgentie of meer een natuurlijk drang om mijn ervaringen te delen, omdat ik er zelf zo van onder de indruk ben eigenlijk.
Waar ben ik dan zo van onder de indruk?
Sinds ik anders kijk, vanuit andere uitgangspunten kijk, zie ik hele andere dingen. Want hoewel ik dit stukje schrijf over teksten die niet af komen, ben ik ondertussen in mijn gesprekken met clienten wel degelijk vanuit deze inzichten aanwezig en reageer ik ook hier vanuit en daarnaartoe. (:))
En het grappige is dat ik in deze gesprekken ook niet ‘bij het begin hoef te beginnen’. In de zin van uitleg moeten geven over deze manier van kijken. (Trouwens, dat dacht ik in het begin wel! Toen wilde ik de drie principes van Sydney Banks, nog weleens letterlijk gaan ‘uitleggen’.)
Ik reageer in gesprek met de ander puur vanuit:
- aanwezig zijn in het hier en nu,
- presentie
- ‘weten’ dat ik met een ‘heel’ mens praat
- het ‘weten’ dat elk mens hetzelfde werkt
Wat ik merk is dat er gesprekken ontstaan van mens tot mens.
Er is altijd levensstroom| energie,
er is altijd bewustzijn,
er is altijd denken.
Zowel bij mij als bij de ander. En dit toont zich in verschillende staten van zijn. Soms er is helderheid, soms is er meer troebelheid of verwarring. Dit verschijnt in een vorm.
Dit kan de vorm hebben van een bepaald soort denken en praten, bijvoorbeeld negatieve gedachten, zorg-maak-gedachten, angstige gedachten, maar ook blije, optimische, dankbare, vrolijke gedachten.
Denken geeft altijd een bewustzijn, van voelen en gevoelens, soms gekoppeld aan ons stress-systeem. En zo wordt hetgeen gedacht wordt, een levensechte ervaring! Die levensechte ervaring overstemt soms de levensstroom.
De natuurlijke, altijd hele, levendige, vitale in beweging zijnde levensstroom.
Ik denk dat we kunnen zeggen dat angstdenken en bijvoorbeeld depressieve gedachten de neiging kunnen hebben onze levensstroom te overstemmen. Alle vormen van denken kunnen de levensstroom overstemmen, overschreeuwen! En er soms ook mee overeenstemmen trouwens..
Maar de levensstroom is altijd nog helemaal intact en helemaal aanwezig.
En wat ik merk in gesprekken, is wat het doet als ik de ander daarop wijs, of ernaar wijs. Als ik helemaal present ben bij zowel mijn eigen levensstroom als bij het diep vertrouwen en innerlijk weten dat de levensstroom ook bij de ander helemaal intact aanwezig is. Als ik de ander hier ‘aan-tref’; hierop spiegel, merk ik dat er een shift kan komen in de ervaring of inzicht van de ander.
Mensen ervaren bijvoorbeeld:
- ontspanning
- opluchting
- herkenning,
- innerlijk weten,
- vertrouwen.
Het is als een diepe uitademing. Vaak ook letterlijk. En achteroverleunen. Dat ook. Want er is niks te fixen, niks te repareren, niks hoeft anders.
Trouwens, ik ervaar het niet zo dat ‘ik’ het ben die de ander kan veranderen of tot inzicht kan brengen. Maar ik merk wel dat het wat kan brengen als ik simpelweg vanuit dat vertrouwen aanwezig ben, echt luister, een vraag stel, een metafoor gebruik, stil ben, vraag of het denken helder of troebel is, etc etc. Hier zal ik zeker nog meer over gaan delen!
Bovenstaande tekst schrijf ik, na een gesprek met een goede vriendin en collega, waarin ik naar voren bracht dat ik het zo lastig vind om een tekst af te maken, en naar buiten te gaan brengen waar ik nu echt mee bezig ben en waar ik zoveel bevlogenheid en inspiratie bij voel. Zij wees me erop dat ze het ergens ook zo jammer vond, omdat ze ziet dat er ook zoveel te delen is, en zij bij mij die inspiratie en bevlogenheid zo hoort, ook in wat ik ervaar in de gesprekken met clienten. Het hielp me, het gaf een zetje in de richting om ermee verder te gaan. Het bracht me ertoe, om precies daar te beginnen. Daar waar ik nu ben dus.
En als ik de tekst nog eens nalees, zie ik ook hierin de drie principes ‘aan het werk’. Het eerste deel van de tekst zou je kunnen lezen als mijn denken wat mij ergens belemmert om de tekst ook daadwerkelijk te schrijven en af te ronden. Een meer troebele staat van zijn. En in het stuk erna, is meer helderheid! En zo werkt het steeds weer.
En hierbij is ook geen streven naar het altijd bereiken van een heldere staat van zijn. Nee, het gaat er voor mij om, dat ik steeds weer kan herkennen hoe het werkt. Hoe mijn ervaring zich van moment tot moment vormt. Of ik kan ook zeggen, hoe het bij jou werkt. Want het werkt dus bij iedereen op precies dezelfde manier.
Overigens liggen de eerder genoemde E-books en andere begin-teksten gewoon nog op de plank, en kan het zeker wel zinvol zijn, deze ook af te maken! Wie weet komt dat er alsnog van.
Bregje Taalman
maart 2025